„— Tak. Gdyż oni walczą o zdobycie wolności, a pomiędzy nimi a nią stoicie wy, panujący.
Po słowach hrabiego zapadła dłuższa chwila milczenia. Królowa pierwsza przerwała ją.
— Oto prawda, którą mi jednak powiedziałeś, chociaż prosiłam cię, hrabio, byś mi jej nie mówił.
— Niestety, Wasza Królewska Mość, niezależnie od tego, pod jaką postacią tę prawdę potrafi ukryć najszczersze oddanie i głęboki szacunek, wbrew mnie i wbrew sobie samej, niechże Wasza Królewska Mość zechce spojrzeć, wysłuchać, odczuć, zbliżyć się, zastanowić nad tą prawdą, która jest tu i która tu na zawsze zostanie. Nie uwolni się Wasza Krójewska Mość od niej pomimo wszelkich wysiłków, jakie zechce uczynić. Gdy Wasza Królewska Mość pogrąży się we śnie, by o niej zapomnieć, ona usiądzie u wezgłowia jej łoża, ukaże się jak widmo w jej snach, a po przebudzeniu znów będzie rzeczywistością.
— O, hrabio — z dumą odparła królowa — znam taki sen, którego ona nie potrafi zakłócić.
— Ja też nie obawiam się go bardziej aniżeli Wasza Królewska Mość, a może nawet pragnę go nie mniej gorąco!
— A więc sądzisz, hrabio — rzekła królowa głosem pełnym rozpaczy — że jest to jedyna ucieczka, jaka nam pozostaje
— Tak. Ale nie przyspieszajmy wypadków, nie wyprzedzajmy naszych wrogów, bo przecież wszystkie trudy, jakie znosimy w tych burzliwych dniach, same pchają nas w stronę owego snu...“(6)