„W tym przypadku chodziło o pierwiastki mniej istotne, jakimi są sód i chlor, ale to samo się odnosi do tak podstawowych pierwiastków, jak azot, fosfor i potas. Z zasobnej gleby rośliny pobierają ich więcej niż z ubogiej. Wywiera to korzystny wpływ na wzrost roślin.
We wszystkich trzech tabelach widzimy dużą zależność w ilości pobierania składników mineralnych od ich zawartości w glebie, przy czym wyższa zawartość azotu, fosforu czy potasu w glebie i roślinie wpływa korzystnie na wzrost roślin i wysokość plonu, wyrażonego suchą masą pędów. W miarę rozwijania się i dojrzewania rośliny różnice w procentowej zawartości azotu, fosforu czy potasu, spowodowane różnym zaopatrzeniem roślin w te pierwiastki, zacierają się. Nie ma to już wtedy większego znacznia. Rośliny lepiej zaopatrzone w składniki mineralne szybciej rosły i uzyskiwały większą masę.
Odwieczny problem żyzności gleby
Wiązanie azotu atmosferycznego i wietrzenie minerałów nie zawsze zaopatruje rośliny uprawne w dostateczne ilości azotu, fosforu, potasu i ewentualnie innych niezbędnych dla rośliny pierwiastków. W miarę intensyfikacji rolnictwa ingerencja człowieka staje się niezbędna.
Rolnictwo w starożytnych cywilizacjach nadrzecznych, w Egipcie i Mezopotamii, opierało się na regularnych wylewach Nilu, Tygrysa i Eufratu. Wylewy te dostarczały dużych ilości wody, którą magazynowano w sztucznych zbiornikach i wykorzystywano później do nawadniania pól systemem kanałów irygacyjnych. Poza tym wylewy rzek nanosiły dużo żyznego mułu i osadzały go na polach. Był to najprostszy system nawożenia.“(10)